وكان روحى بتنسحب منى والدنيا ليه وافت خلاص بيا ضاعت خلاص الى عشنها بغنى سبتنى ليه ليه ليه ودموعى فى عينيا راحت وسابت قلبى خايف موت وسابتنى عايش كل ثانية بموت تمثال ملامح فاضى من جوه مجروح وبصرخ بس من غير صوت وكان شئ جوايا مات فيا مبقاش فى طعم لحاجة حواليا انا بس عايز اعرف انا هاعيش ازاى انا كنت عايش ليها مش ليا
قلبى عليه ابعد وجاب اخره من كتر مااتملى شوق على اخره لاتنى تايه جوه بحر عذاب يوماتى فيه بغرق ماتين مره جوايا نار ماتبنش من بره وبدارى فيها لحد قلبى ما داب
راحت وسابت قلى خايف موت